Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Le Pirée, par Alexandra Danikloglou, (Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά Jeanne D’Arc)

LE PIRÉE
par Danikloglou Alexandra (Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά Jeanne D’Arc)
Le Pirée est la troisième ville de Grèce en population et le plus grand port de Grèce et de la Méditerranée orientale. Actuellement, Le Pirée est le plus important centre commercial, tout en reliant la capitale aux îles de l'Egée.
Le Pirée a des monuments historiques très importants, comme le Théâtre Municipal, situé au centre ville. Le Théâtre Municipal est connu pour les représentations des pièces de théâtres par des acteurs célèbres. Ensuite, le Musée Maritime est le plus grand musée naval de Grèce présentant l'histoire et l'évolution de la Marine depuis l'Antiquité jusqu'aujourd'hui. Et puis, le Musée archéologique du Pirée, présente une image complète de l'histoire de la ville depuis les temps anciens jusqu'aujourd'hui.
De nos jours, on peut faire des courses dans une des principales rues commerciales du Pirée, la rue Sotiros. De même, on peut faire des promenades sur la Marine de Zea et s'asseoir sur la terrasse d'un café, en admirant la vue sur la mer...

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Guantánamo par A.A. (Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά Jeanne D’Arc)

Guantánamo par A. A.
(Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά JeanneD’Arc)
J’ai décidé d’écrire cet article dont le thème est les prisons de Guantanamo, parce que je considère qu’il est injuste de se comporter de cette façon envers les prisonniers de Guantanamo. J'espère que l'inhumanité quittera les âmes des hommes méchants. Laissez l’amour s’épanouir entre eux !
Guantánamo est une ville de Cuba et la capitale de la province de Guantánamo. Ce centre de détention est situé sur un terrain de 121 km², actuellement loué par le gouvernement des États-Unis au gouvernement de Cuba. Cette location est effective depuis le 23 février 1903, sous la présidence de Theodore Roosevelt, et est inaccessible aux citoyens sauf dans le cas de consentement des deux parties.
Guantanamo constitue-t-il un crime contre l’humanité et pourquoi a-t-il été créé ?
Le camp de Guantánamo se trouve sur la base navale de la baie de Guantánamo dans le sud-est de Cuba. Dans ce centre de détention militaire de haute sécurité, sont détenues des personnes qualifiées de « combattant illégal », capturées par l'armée américaine dans les différentes opérations à l'étranger (Afghanistan, Irak, etc.) contre des militants et « terroristes » islamistes. Le choix de ce centre situé à Cuba sur une base militaire américaine a été justifié par le président George W. Bush afin de fonder juridiquement la décision de refuser de soumettre les détenus au système judiciaire fédéral américain, présentant comme argument l'extra-territorialité de la base.
Où se trouve l’humanité ?
L’humanité en quête : Ce lieu de détention hors de tout cadre juridique attire les critiques de l'opinion publique internationale, des gouvernements et des associations de défense des droits de l'homme

Pourquoi la prison de Guantanamo ne ferme-t-elle pas ?
Le 16 novembre 2008, le président Barack Obama a confirmé son intention de fermer le camp. Mais cette fermeture pose en particulier des problèmes de nature juridique.
De nombreuses difficultés, tant politiques qu'administratives et juridiques, entravent la réalisation de la fermeture du camp de Guantanamo, qui compte toujours 176 prisonniers en août 2010.
D’une part, il est essentiel de respecter les règles les plus élémentaires du droit international car les prisonniers de Guantánamo souffrent. De l’autre, il faut que ces détenus prennent connaissance des charges qui pèsent sur eux et qu’ils soient présentés devant un tribunal indépendant et impartial qui déterminera leur statut et procédera à leur jugement éventuel et ce, dans les plus brefs délais.

Marina Nikolaidou (Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά Jeanne D’Arc)

Marina Nikolaidou (Ελληνογαλλική Σχολή Πειραιά Jeanne D’Arc)
Frédéric François Chopin : Un génie du XIXème siècle

Frédéric François Chopin est compositeur et pianiste, né à Varsovie, le 1 mars 1810 et mort à Paris, le 17 décembre 1849. Il appartient au courant du romantisme.
Il commence à jouer du piano à l'âge de 6 ans et présente sa première composition, la «Polonaise», à l'âge de 7 ans.
Il est évident qu'il est très talentueux. Son professeur du piano remarque son talent et l'appelle "le deuxième Mozart". Les années passent et Chopin décide de continuer ses études musicales à l'Université de Varsovie. Après son cursus universitaire, il débute sa carrière en Pologne et puis, à Vienne. Il compose aussi quelques morceaux musicaux très importants comme le concert in F major (son deuxième concert). Les événements politiques qui ont eu lieu en Russie à cette époque-là, l'ont obligé de partir à Vienne en 1830 et de ne plus rentrer. En 1831, il déménage à Paris.
Pendant son séjour à Paris, il rencontre des compositeurs très populaires comme Franz Lizst, Hector Berlioz et Gioachino Rossini. Il eut beaucoup d'élèves du piano et obtient de la gloire. Mais, comme c'est une personne très renfermée, il ne donne pas beaucoup de concerts. Il a peur de se trouver devant le public, c'est pourquoi il donne moins de 20 récitals.
À Paris, il rencontre George Sand. Tout au début de leur connaissance, Chopin n'a pas une bonne impression pour elle, tant que celle-ci a plutôt une image masculine. Mais après, il tombe amoureux d'elle. Leur relation va durer neuf ans. En 1839, ils déménagent pour quelques mois en Espagne ou il compose 24 préludes. En 1847, ils se séparent et juste après, son état physique devient très mauvais.
En 1848, il voyage en Angleterre et en Écosse pour donner des récitals et quand il se rentre compte qu'il est très malade, il retourne à Paris. En 1849, il meurt, à cause une maladie mortelle de son époque : la tuberculose.

Lycée des métiers Roland Garros: un des projets menés en 2011 par nos élèves


PROJET: Capsule des glacesou sentinelle des glaces

Mise en situation
"La banquise polaire qui recouvre l’océan Glacial Arctique est le plus sensibleet le plus
spectaculaire indicateur du réchauffement climatique. Son rôle est déterminant : La banquise polaire oupluriannuelle, qui ne fond pas en été, est le climatiseur de notre planète. elle assure la régulationthermique de notre hémisphère et agit comme un miroir qui renvoie 90 % des rayonnementssolaires. Sans elle, le phénomène de réchauffement ne pourra que s’amplifier. Or la banquisediminue beaucoup plus vite que les scientifiques ne l’avaient prévu... La banquisepermanente a jusqu’à présent protégé l’océan Glacial Arctique de toute exploitation parl’homme et de toute pollution.
Une fois que la glace se sera retirée, ce sanctuairepréservé ne le sera plus.
Dans moins de 10 ans, elle aura très probablementdisparu. Devant l’urgence de la situation, l’association Les Robinsons des glaces s’est créée. Cette association rassemble aventuriers,artistes, scientifiques et passionnés de l’Arctique et de l’Environnementautour d’une cause :
_ Sensibiliser le public à la disparition de la banquise polairepar des opérations qui
marquent les esprits et témoigner de la beauté dela banquise polaire pendant qu’il
est encore temps
Le réchauffement climatique n’est pas seulement l’affaire des scientifiques. Il nousconcerne tous, car chacun de nous y contribue et nous subirons tous ses conséquences."

L'implication du lycée desmétiers Roland Garros
Lelycée des métiers Roland Garros a pris en charge la conception et la fabrication d'unecapsule élaborée en matériaux composites. Cette capsule a été positionnée sur labanquise par les explorateurs de l'association "Les Robinsons desglaces" le mois d'avril 2011. Afin de suivre son déplacement éventuel, duà la fonte des glaces, elle est équipée d'une balise Argos.


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Eden À l'Ouest - Παράδεισος στη Δύση


Το 2009 , τέσσερις δεκαετίες μετά το "Ζ", ο Κώστας Γαβράς παρουσίασε
την πρώτη Ελληνογαλλική
ταινία του, ακολουθώντας ένα λαθρομετανάστη
αγνώστου προελεύσεως,
τον Ηλία, από τις ακτές τις Ελλάδας, όπου τον
ξέβρασε η θάλασσα, μέχρι
τα Ηλύσια πεδία. "Ο Ηλίας ζει μια περιπέτεια
σαν τον Οδυσσέα",
λέει ο Γαβράς.




Just like in The Odyssey, it is in the Aegean Sea that the adventures of Elias (Riccardo Scamacio) begin. A rusting trawler packed with clandestine men, women and children slowly approaches the bright lights of an emerging shore, and we may not know where they all began but we know where they hope theyre going: the West, an actual as well as mythical place. For Elias this will literally be Eden Club Paradise, the name of the resort at which he wakes up, and his extraordinary journey from there to reach Paris takes him across a microcosm of contemporary Europe. Gavras has crafted an epic story for our times, one full of heart, humour and wondrous complexities.

Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς
Ερμηνεία: Riccardo Scamacio, Julian Keller, Ιεροκλής Μιχαηλίδης
Προβάλλεται στη συχνότητα της ΕΤ1 την Παρασκευή
30 Δεκεμβρίου 2011 και ώρα 22:00.


Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

O ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Στο σχολείο μας, το 3ο Γυμνάσιο, πραγματοποιήθηκε σήμερα, 23 Δεκεμβρίου 2011, γιορτή-αφιέρωμα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Στη γιορτή παρουσιάστηκε σε μορφή θεατρικού αναλογίου το έργο «Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη» και συμπληρώθηκε από φιλολογικό σχολιασμό, απαγγελία και τραγούδια από το cd «Το Σκοτεινό Τρυγόνι» σε ποιηση Παπαδιαμάντη και μουσική Ν. Μαστοράκη, Μ.Λιαπάκη και Κ. Πανταζή. (Καταπληκτική δουλειά από τρεις ερασιτέχνες μουσικούς!). Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης βλέπαμε σε ψηφιακή μορφή τα έργα του μεγάλου μας λογοτέχνη.

Το ίδιο έργο ηχογραφήθηκε σε στούντιο της ΕΡΑ στο Ηράκλειο και θα μεταδοθεί αύριο Σάββατο 24 Δεκεμβρίου, στις 10 το πρωί, στη συχνότητα 97,5.
Περισσότερες λεπτομέρειες υπάρχουν στο πρόγραμμα που παραθέτουμε ακολούθως και που μοιράστηκε ως έντυπο σε μαθητές και καθηγητές.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!
JOYEUX NOЁL!!






Aπό τη φετινή χρονιά, στο 3ο Γυμνάσιο Ηρακλείου, με την υποστήριξη όλου του συλλόγου των καθηγητών και την ενθάρρυνση του διευθυντή κ. Σταύρου Καλουδάκη, δημιουργήθηκε η ομάδα των «Βιβλιο...δραστών» με σκοπό να πραγματοποιήσει μια σειρά από «Βιβλιο..δράσεις».
Πρόκειται για την παρουσίαση μιας σειράς αφιερωμάτων σε πρόσωπα-λογοτέχνες όπως και σε θέματα του ιστορικού μας πολιτισμού, που φτάνει έως τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Αφετηρία μας η βιβλιοθήκη του σχολείου και προορισμός μας οι αναγνώστες και οι ακροατές των μεγάλων έργων της πνευματικής μας δημιουργίας.
Πιστεύουμε πως στη φτωχή Ελλάδα των τραπεζιτών μπορούμε να αντιτάξουμε, υπερτερώντας, εκείνη την άλλη, την πλούσια, της τρυφερής ποίησης, της διεισδυτικής φιλοσοφίας, της ταξιδιάρικης μυθιστορηματικής αφήγησης, του εντυπωσιακού θεατρικού λόγου, της ένθερμης μουσικής και όλων εκείνων των γλωσσικών μορφών, που δίδαξαν τον κόσμο να επικοινωνεί και να μαθαίνει.
Οι μαθητές μας, ιδιαίτερα, ελπίζουμε να αντλήσουν από την ελληνική πνευματικότητα και δημιουργία τη χαρά και την αλήθεια για τη δική τους αυριανή ζωή.

Βιβλιοδραστις: Ηλιου Ελενη

Το αφιέρωμα στο “Φτωχό” και “Άγιο” των ελληνικών γραμμάτων, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, θα παρουσιαστεί, σε θεατρικό αναλόγιο, από την ομάδα «Βιβλιοδράστες», την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011, στο χώρο του σχολείου.
Το έργο ζωντανεύουν οι καθηγητές: Μιχελουδάκης Γιώργος, Μωυσιάδου Ελένη, Παυλίδης Γιώργος
και οι μαθητές: Καλυμανά Κωνσταντίνα Β2, Μαυριτσάκης Δημήτρης Β2, Μπριντάκης Μιχάλης Γ5, Γιώργος-Στέφανος Ντηλ Γ5, Πασπαράκη Θεοδώρα Γ6.
Θα ακουστούν δυο τραγούδια σε στίχους Παπαδιαμάντη από το cd «Το σκοτεινο Τρυγόνι». Ερμηνεύει ο καθηγητής Γιώργος Μητρόπουλος.
Συντονισμός ήχου και έκδοση προγράμματος: Ηλιού Ελένη, Χρυσούλα Πιτσάκη.
Ψηφιακές απεικονίσεις: Μωυσιάδου Ελένη, Μπριντάκης Γιάννης

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ ΤΕΜΠΕΛΗ
Στην ταβέρνα του Πατσοπούλου, ενώ ο βορράς εφύσα, και υψηλά εις τα βουνά εχιόνιζεν, ένα πρωί, εμβήκε να πίη ένα ρούμι να ζεσταθή ο μαστρο-Παύλος ο Πισκολέτος, διωγμένος από την γυναίκα του, υβρισμένος από την πενθεράν του, δαρμένος από τον κουνιάδον του, ξορκισμένος από την κυρά-Στρατίναν την σπιτονοικοκυράν του, και φασκελωμένος από τον μικρόν τριετή υιόν του, τον οποίον ο προκομμένος ο θείος του εδίδασκεν επιμελώς, όπως και οι γονείς ακόμη πράττουν εις τα "κατώτερα στρώματα", πως να μουντζώνη, να βρίζη, να βλασφημή και να κατεβάζη κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατά και κόλλυβα. Κι έπειτα, γράψε αθηναϊκά διηγήματα!
Ο προβλεπτικός ο κάπηλος, δια να έρχωνται ασκανδαλίστως να ψωνίζουν αι καλαί οικοκυράδες, αι γειτόνισσαι, είχε σιμά εις τα βαρέλια και τας φιάλας, προς επίδειξιν μάλλον, ολίγον σάπωνα, κόλλαν, ορύζιον και ζάχαριν, είχε δε και μύλον, δια να κόπτη καφέν. Αλλ' έβλεπέ τις, πρωί και βράδυ, να εξέρχωνται ατημέλητοι και μισοκτενισμένοι γυναίκες, φέρουσαι την μίαν χείρα υπό την πτυχήν της εσθήτος, παρά το ισχίον, και τούτο εσήμαινεν, ότι το οψώνιον δεν ήτο σάπων, ούτε ορύζιον ή ζάχαρις.
'Ηρχετο πολλάκις της ημέρας η γριά - Βασίλω, πτωχή, έρημη και ξένη στα ξένα, ήτις δεν είχε προλήψεις κι έπινε φανερά το ρούμι της. Ήρχετο και η κυρά-Κώσταινα η Κλησάρισσα, ήτις εβοηθούσε το κατά δύναμιν εις την εκκλησίανμ ισταμένη πλησίον του μανουαλίου, δια να κολλά τα κεριά, και όσας πεντάρας έπαιρνε την Κυριακήν, όλας τας έπινε, μετ' ευσυνειδήτου ακριβείας, την Δευτέραν, Τρίτην και Τετάρτην.
Ήρχετο κι η Στρατίνα, νοικοκυρά με δύο σπίτια, οπού εφώναζεν εις την αυλόπορταν, εις τον δρόμον και εις το καπηλείον όλα τα μυστικά της, δηλ. τα μυστικά των άλλων, και μέρος μεν αυτών έμενον εις την αυλήν, μέρος δε έπιπτον εις το καπηλείον, και τα περισσότερα εχύνοντο εις τον δρόμον, κι εξενομάτιζε τον κόσμον, ποία νοικάρισσα της καθυστερεί δύο νοίκια, ποίος οφειλέτης της χρεωστεί τον τόκον, ποία γειτόνισσα της
επήρεν ένα είδος, δανεικόν κι αγύριστον. Ο μαστρο-Δημήτρης ο φραγκορράφτης της εχρωστούσε τρία νοίκια, ο μαστρο-Παύλος ο Πισκολέτος πέντε, και τον μήνα που έτρεχεν, εξ. Η Λενιώ, η κουμπάρα της, της πέρασε δευτέραν υποθήκην με δόλον εις το σπίτι, και τώρα ήτον ανάγκη να τρέχη εις δικηγόρους και συμβολαιογράφους, δια να εξασφαλίση τα δίκαιά της. Η Κατίνα, η ανεψιά της από τον πρώτον άνδρα της, της είχεν αφήσει ένα αμανάτι δια να την δανείση δέκα δραχμάς, και τώρα, ακτά την εκτίμησιν δύο χρυσοχόων, απεδείχθη, ότι το ασημικόν ήτο κάλπικον και δεν ήξιζεν ούτε όσα ήξιζαν τα δύο φυσέκια με τες σκουριασμένες μπακίρες - που, αφού, κατά την συνήθειάν της (αυτό δεν το έλεγεν, αλλά ήτο γνωστόν), έβγαλεν έξω το γερο-Στρατήν, τον άνδρα της, την κόρην της, την Μαργαρίταν και την εγγονήν της, την Λενούλαν, ήνοιξε την κρύπτην, απέθεσεν εκεί το ενέχυρον, έβγαλε το κομπόδεμα, έλαβε τα φυσέκια, και τα ενεχείρισε με τρόπον, οπού εσήμαινε να τα δώση και να μην τα δώση, κι εφαίνετο ως να εκολλούσαν τα χέρια της, εις την πτωχήν την Κατίναν.
Η Ασημίνα, η παλαιά νοικάρισσά της, τραγουδίστρα το επάγγελμα, όταν εξεκουμπίσθη κι έφυγε, της εχρωστούσε τρία μηνιάτικα και εννέα ημέρας. Και τα μεν έπιπλα, οπού έπρεπε κατά δίκαιον τρόπον να τα εκχωρήση εις την σπιτονοικοκυράν, τα παρέδωκεν εις τον κούκον της, τον τελευταίον αγαπητικόν της, που να τσάκιζε το πόδι της, να μην είχε σώσει ποτέ... Και εις αυτήν δεν έδωκεν άλλο τίποτε, παρά ένα παλιοφυλαχτόν εκεί, λιγδιασμένον, και της είπε μυστηριωδώς, ότι αυτό περιείχε Τίμιον Ξύλον... Σαν εκγρεμοτσακίσθη και έφυγε, το ανοίγει και αυτή εκ περιεργείας, και αντί Τιμίου Ξύλου, τί βλέπει;... κάτι κουρέλια, τρίχες, τούρκικα γράμματα, σκοντάματα, μαγικά, χαμένα πράματα... Τ' ακούτε σεις αυτά;
Εισήλθε, ριγών, ο μαστρο-Παυλάκης και εζήτησεν ένα ρούμι. Το παιδί του καπηλείου, οπού τον ήξευρε καλά, του είπε -Έχεις πεντάρα; Ο άνθρωπος έσεισε τους ώμους με τρόπον διφορούμενον. -Βάλε συ το ρούμι, είπεν.
Πως να έχει πεντάρα; Καλά και τα λεπτά, καλή η δουλειά, καλό και το κρασί, καλή κι η κουβέντα, όλα καλά. Καλλίτερον απ' όλα η ραστώνη, το ντόλστσε φαρ νιένττε των αδελφών Ιταλών. Αν εις αυτόν ανετίθετο να συντάξη τον κανονισμόν της εβδομάδος, θα ώριζε την Κυριακήν δια σχόλην, την Δευτέραν δια χουζούρι, την Τρίτην δια σουλάτσο, την Τετάρτην, Πέμπτην και Παρασκευήν δι εργασίαν, και το Σάββατον δια ξεκούρασμα. Ποιός λέει, ότι αι εορταί είναι πάρα πολλαί δια τους ορθοδόξους Έλληνας, και αι εργάσιμοι είναι πολύ ολίγαι; Αυτά τα λέγουν όσοι δεν έκαμαν ποτέ σωματικήν εργασίαν και ηξεύρουν μόνον δια τους άλλους να θεσμοθετούν.
Ακριβώς την ώραν ταύτην ήλθεν απ' αντικρύ ο Δημήτρης ο φραγκορράφτης, δια να πίη το πρωινόν του. Μόνην παρηγορίαν είχε, να κάμνη αυτά τα συχνά ραξιδάκια, καθώς τα ωνόμαζε. Διέκοπτεν επί πέντε λεπτά την εργασίαν του, δέκα φοράς την ημέραν, και ήρχετο να πίνη ένα κρασί. Έπαιρνεν εργασίαν από τα μαγαζιά και εδούλευεν ως κάλφας εις το δωμάτιόν του.
Εισήλθε και παρήγγειλεν ένα κρασί. Είτα, ιδών τον Παύλον -Βάλε και του μαστρο-Παυλάκη ένα ρούμι, είπεν. Ως από Θεού σταλμένος, δια να λύση το ζήτημα της πεντάρας, μεταξύ του πελάτου και του υπηρέτου, εκάθισε πλησίον του Παύλου και ήρχισε τοιαύτην ομιλίαν, η οποία ήτο μεν συνέχεια των ιδίων λογισμών του, εις δε τον Παύλον εφάνη ως συνηγορία υπέρ των ιδικών του παραπόνων.
-Που σκόλη και γιορτή, μαστρο-Παυλέτο, φίλε μου, είπεν ούτε καθισιό, ούτε χουζούρι. Τ' ’η-Νικολάου δουλέψαμε, τ' ’η-Σπυρίδωνα δουλέψαμε, την Κυριακή προχθές δουλέψαμε. Έρχονται Χριστούγεννα, και θαρρώ, πως θα δουλεύουμε, χρονιάρα μέρα... Ο Παύλος έσεισε την κεφαλήν. -Θέλω κάτι να πω, αλλά δεν ξέρω για να τα σταμπάρω περί γραμμάτου μαστρο-Δημήτρη μου, είπε. Μου φαίνεται, πως αυτοί οι μαστόροι, αυτοί οι αρχόντοι, αυτή η κοινωνία πολύ κακά έχουνε διωρισμένα τα πράγματα. Αντί να είναι η δουλειά μοιρασμένη ίσια τις καθημερινές,
πέφτει μονομιάς και μονομπάντα. Δουλεύουμε βιαστικά τις γιορτάδες, και ύστερα χασομερούμε εβδομάδες και μήνες τις καθημερινές.
-Είναι και η τεμπελιά εις το μέσο, είπε μετά πονηράς αυθαδείας το παιδί του καπηλείου, ωφεληθέν από μίαν στιγμήν, καθ' ην ο αφέντης του είχεν ομιλίαν εις το κατώφλιον της θύρας και δεν ηδύνατο ν' ακούση. -Ας είναι, τί να σου κάμη η προκομμάδα και η τεμπελιά; είπεν ο Δημήτρης. Το σωστό είναι, πολλά κεσάτια και ολίγη μαζωμένη δουλειά. Καλά λέει ο μαστρο-Παύλος. ’λλο αν είμαι ακαμάτης εγώ, ας πούμε, ή ο Παύλος, ή ο Πέτρος, ή ο Κώστας ή ο Γκίκας. Εμένα η φαμίλια μου δουλεύει, εγώ δουλεύω, ο γυιός μου δουλεύει, το κορίτσι πάει στη μοδίστρα. Και μ' όλα αυτά, δεν μπορούμε ακόμα να βγάλουμε τα νοίκια της κυρα-Στρατίνας. Δουλεύουμε για την σπιτονοικοκυρά, δουλεύουμε για τον μπακάλη, για τον μανάβη, για τον τσαγκάρη, για τον έμπορο. Η κόρη θέλει το λούσο της ο νέος θέλει το καφενείο του, το ρούχο του, το γλέντι του. Ύστερα, κάμε προκοπή.
-Υγρασία μεγάλη, μαστρο-Δημήτρη, είπεν ο Παυλέτος, αποκρινόμενος εις τους ιδίους στοχασμούς του. Υγρασία κάτω στα μαγαζιά, χαμηλό το μέρος, η δουλειά βαρειά, ρεματισμοί, κρυώματα. Ύστερα κόπιασε, αν αγαπάς, να αργάζης τομάρια. Το δικό μας το τομάρι άργασε πια, άργασε...
-Καλά αργασμένο το δικό σου, μαστρο-Παύλο, αυθαδίασε πάλιν ο υπηρέτης, αινιττόμενος ίσως τας μεταξύ του Παύλου και του γυναικαδέλφου του σκηνάς. Είτα εισήλθεν ο κάπηλος. Ο μαστρο-Δημήτρης απήλθε, να επαναλάβη την εργασίαν του και η ομιλία έπαυσεν.
Ο μαστρο-Παύλος αφέθη εις τας φαντασίας του. Σάββατον σήμερον, μεθαύριον παραμονή, την άλλην Χριστούγεννα. Να είχε τουλάχιστον λεπτά δια να αγοράση ένα γαλόπουλο, να κάμη και αυτός Χριστούγεννα στο σπίτι του, καθώς όλοι! Μετενόει τώρα πικρώς, διότι δεν επήγε τας τελευταίας ημέρας εις τα βυρσοδεψεία να δουλεύση και να βγάλη ολίγα λεπτά, δια να περάση πτωχικά τας εορτάς. "Υγρασία μεγάλη, χαμηλό το
μέρος, η δουλειά βαρειά. Κόπιασε να αργάζης τομάρια! Το σικό μας το τομάρι θέλει άργασμα!"
Είχεν ακούσει τον λαϊκόν μύθον δια τον τεμπέλην, οπού επήγαιναν να τον κρεμάσουν, και όστις συγκατένευσε να ζήση υπό τον όρον να είναι "βρεμένο το παξιμάδι". Εγνώριζε και την άλλην διήγησιν δια το τεμπελχανιό, το οποίον ίδρυσε, λέγουν, ο Μεχμέτ Αλής εις την πατρίδα του Καβάλαν. Εκεί, επειδή το κακόν είχε παραγίνει, ο επιστάτης εσοφίσθη να στρώνη μίαν ψάθαν, επί της οποίας ηνάγκαζε τους αέργους να εξαπλώνωνται. Είτα έβαζε φωτιάν εις την ψάθαν. Όποιος επροτίμα να καή, παρά να σηκωθή από την θέσιν του, ήτο σωστός τεμπέλης και εδικαιούτο να φάγη δωρεάν το πιλάφι. Όποιος εσηκώνετο και έφευγε το πυρ, δεν ήτο σωστός τεμπέλης και έχανε τα δικαιώματα. Τόσοι Βαλλιάνοι, τόσοι Αβέρωφ και Συγγροί, εσκέπτετο ο μαστρο-Παύλος, και κανείς εξ αυτών να μην ιδρύση παραπλήσιόν τι εις τας Αθήνας!
Ο μαστρο-Παυλάκης επεριδιάβασεν ακόμη δύο ημέρας και την άλλην ήτο παραμονή. Το γαλόπουλο δεν έπαυσε να το ονειροπολή και να το ορέγεται. Πώς να το προμηθευτή; Αφού ενύκτωσε, διωγμένος καθώς ήτον από το σπίτι, απετόλμησε και ήλθεν από ένα πλάγιον δρομίσκον και ήτον έτοιμος να χωθή εις το καπηλείον. Ο νους του ήτο αναποσπάστως προσηλωμένος εις το γαλόπουλο. Θα εχρησίμευε τούτο, εάν το είχε, και ως μέσον συνδιαλλαγής με την γυναίκα του.
Εκεί, καθώς εστράφη να εμβή εις το καπηλείον, βλέπει εν παιδίον της αγοράς, με μίαν κοφίναν επ' ώμων, ήτις εφαίνετο ακριβώς να περικλείη ένα γάλον, αγριολάχανα, πορτοκάλια, ίσως και βούτυρον και άλλα καλά πράγματα, Το παιδίον εκοίταζε δεξιά και αριστερά και εφαίνετο να αναζητή οικίαν τινά. Ήτο έτοιμον να εισέλθη εις το καπηλείον δια να ερωτήση. Έπειτα είδε τον Παύλον και εστράφη προς αυτόν.
-Ξέρεις, πατριώτη, του λόγου σου, που είναι εδώ χάμου το σπίτι του κυρ-Θανάση του Μπελιοπούλου; -Του κυρ-Θανάση του Μπε...
Αστραπή, ως ιδέα, έλαμψεν εις το πνεύμα του Παύλου. -Μούπε τον αριθμό και το εξέχασα τώρα γρήγορα έπιασε σπίτι εδώ χάμου, σ' αυτόν το δρόμο... τον είχα μουστερή από πρώτα... μπροστήτερα καθότανε παρά πέρα, στο Γεράνι. -- Του κυρ-Θανάση του Μπελιοπούλου! αυτοσχεδίασε ο μαστρο-Παύλος να, εδώ είναι το σπίτι του. Να φωνάξης την κυρα-Παύλαινα, μέσα στην κάτω κάμαρα, στο ισόγειο... αυτή είναι η νοικοκυρά του... πως να πώ; είναι η γενειά του... τη έχει λύσε-δέσε, σ' όλα τα πάντα... οικονόμισσα στο νοικοκυριό του... είναι κουνιάδα του... μαθές θέλω να πω, ανιψιά του... φώναξέ την και δώσε της τα ψώνια.
Και βαδίσας ο ίδιος πέντε βήματα, κατά την θύραν της αυλής, έκαμε πως φώναξε -Κυρά-Παύλαινα, κόπιασ' εδώ να πάρης τα ψώνιαμ που σου στέλλει ο κύριος... ο αφέντης σου. Καλά ήλθαν τα πράγματα έως τώρα. Ο μαστρο-Παυλάκης έτριβε τας χείρας και ησθάνετο εις την ρίνα του την κνίσαν του ψητού κούρκου. Και δεν τον έμελλε τόσον δια τον κούρκον, αλλά θα εφιλιώνετο με τη γυναίκα του. Την νύκτα επέρασεν εις εν ολονύκτιον καφενείον και το πρωί επήγεν εις την εκκλησίαν. Όλην την ημέραν προσεκολλήθη εις μίαν συντροφιάν, έπειτα εις μίαν άλλην παλαιών γνωρίμων του, εις το καπηλείον, όπου έμεινε τας περισσοτέρας ώρας ανοικτόν, με τα παράθυρα κλεισμένα, και επέρασε με ολίγους μεζέδες και με αρκετά κεράσματα.
Το βράδυ, αφού ενύκτωσε, επήγε με τόλμην από τας πολλάς σπονδάς και από την ενθύμησιν του κούρκου και έκρουε την θύραν της οικογενείας του. Η θύρα ήτο κλεισμένη έσωθεν.' -Καλησπέρα, κυρα-Παύλαινα, εφώναξεν απ'έξω, χρόνους πολλούς. Πώς πήγε ο γάλος; Βλέπεις, εγώ πάλε; Ουκ ην φωνή, ουδέ ακρόασις. Όλη η αυλή ήτο ήσυχος. Τα ισόγεια, αι τρώγλαι, τα κοτέτσια της κυρα-Στρατίνας, όλα εκοιμώντο. Ο σκύλος μόνον εγνώρισε τον μαστρο-Παύλον, έγρυξεν ολίγον και πάλιν ησύχασεν.
Υπήρχον εκεί εκτός από το ψυχομέτρι τριων ή τεσσάρων οικογενειών, οπού εκατοικούσαν εις τ' ανήλια δωμάτια, δύο γίδες, δώδεκα όρνιθες, τέσσαρες γάτοι, δύο ινδιάνοι και πολλά ζεύγη περιστερών. Αι δύο γίδες ανεχάραζαν βαθιά εις το σκεπασμένο μανδράκι τους, αι όρνιθες έκλωζον υποκώφως εις το κοτέτσια τους, τα περιστέρια είχαν μαζωχθή εις τους περιστερώνας περίτρομαα από το κυνήγι, οπού ήρχιζον εναντίον των την νύκτα οι γάτοι. Όλοι αυτοί οι μικροί θόρυβοι ήσαν το ροχάλισμα της αυλής κοιμωμένης.
Πάραυτα ηκούσθη κρότος βημάτων εις το σπίτι. -Έ, μαστρο-Παύλε, είπε πλησιάσασα η κυρα-Στρατίνα, νάχουμε και καλό ρώτημα... Τί γάλος και γαλίζεις και γυαλίζεις και καλό να μούχης, ασίκη μου; Είδαμε κι επάθαμε να σκεπάσουμε το πράμα, να μη προσβαλθή το σπίτι... Εκείνος που ήτον δικός του ο γάλος, ήλθε μεσάνυκτα κι εφώναζε, έκανε το κακό, και μας φοβέριζεν όλους, κι η φαμίλια σου, επειδής τον είχε κόψει το γάλο, μαθές, και τον είχε βάλει στο τσουκάλι, βρέθηκε στα στενά... κλειδώθηκε μες στην κάμαρα, και δεν ήξευρε τι να κάμη... Είπε και ο κουνιάδος σου.. καλό κελεπούρι ήτανε κι αυτό, μαθές... και επέρασεν η φαμίλια σου όλην την ημέραν κλειδομανταλωμένη μέσα, από φόβον μην ξαναέλθη εκείνος πούχε το γάλο και μας φέρη και την αστυνομία... ήτον φόβος να μην προσβαλθή κι εμένα το σπίτι μου. ’λλη φορά, τέτοιαα αστεία να μην τα κάνης, μαστρο-Παυλάκη. Τέτοια προσβολή να λείπη από το σπίτι μου, εμένα, τ' ακουσες; Ο μαστρο-Παύλος ηρώτησε δειλά -Τώρα... είναι μέσα η φαμίλια μου; -Είναι μέσα όλοι τους, κι έχουνε κλειδωμένα καλά, και το φως κατεβασμένο, δια τον φόβο των Ιουδαίων. Κοίταξε, μη σε νοιώση από πουθενά, κείνος ο σκιάς ο κουνιάδος σου, πάλε... -Είναι μέσα; -'Η μέσα είναι, ή όπου είναι έφθασε... να, κάπου ακούω τη φωνή του. Ηκούσθη, τω όντι, μία φωνή εκεί πλησίον, ήτις δεν υπέσχετο καλά δια τον νυκτερινόν επισκέπτην. -Έ, μαστρο-Παυλίνε, έλεγε, καλός ήταν ο γάλος... Ποίος ήτον ο ομιλήσας, άδηλον. Ίσως να ήτο ο μαστρο-Δημήτρης ο
γείτων. Δυνατόν να ήτο και ο φοβερός γυναικάδελφος του μαστρο-Παύλου. -Και να μην πάρω κι εγώ ένα μεζέ; παρεπονέθη ως τόσον ο άνθρωπός μας. Τι σου χρειάζεται ο μεζές, μαστρο-Παυλάκη μου; επανέλαβεν η Στρατίνα. Τα πράματα είναι πολύ σκούρα. ’φσε τα αυτά. Δουλειά, δουλειά! Η δουλειά βγάζει παλληκάρια. Ό,τι έγινε-έγινε, να πας να δουλέψης, να μου φέρης εμένα τα νοίκια μου. Τ' ακούς; -Τ' ακούω. -Φέρε μου εσύ τον παρά, κι εγώ, με όλη τη φτώχεια, την θυσιάζω μια γαλοπούλα και τρώμε. Ηκούσθη από μέσα βραχνός μορμυρισμός, είτα φωνή μικρού παιδιού είπε -Την υγειά σου, μάτο-Πάλο, τεμπελόκυλο, κακέ πατέλα. Τόνε φάαμε το λάλο. Να πάλε κι εσύ πέντε, κι άλλε πέντε, δέκα! Προφανώς ήτον μέσα ο φοβερός ο γυναικάδελφος, και είχε δασκαλέψει το παιδί να τα φωνάζη αυτά. -Μη στέκεσαι στιγμή, μαστρο-Παυλέτο, είπεν η Στρατίνα το καλό που σου θέλω! Δρόμο τώρα, και μεθαύριο δουλειά, δουλειά!... Ηκούσθη κρότος, ως να εσηκώθη τις από μέσα, και να επλησίαζε με βαρύ βήμα προς την θύραν. -Δρόμο, επανέλαβε μηχανικώς ο Παύλος, συμμορφούμενος εμπράκτως με την λέξιν... δρόμο και δουλειά!!